Niet alleen wereldwijd maar ook in Nederland neemt de evangelische beweging toe in aantal, aanzien en macht. De Evangelische Omroep is niet meer zo als vroeger een getto voor ‘enge gristenen’, maar zijn programma’s wekken nu in brede kring interesse en waardering. De ChristenUnie heeft niet alleen een fors stempel gedrukt op et regeeraccoord van het vierde kabinet-Balkenende, maar wordt ook onder intellectuele smaakmakers steeds meer salonfähig.
Ook kerkelijk gezien heeft de evangelische beweging de laatste jaren de wind -de Geest? -in de rug. Het aantal lokale evangelische gemeenten neemt toe, niet in de laatste plaats door de groei van de migrantenkerken.Vrijgemaakt-gereformeerden en Nederlands-gereformeerden zijn de laatste jaren fors opgeschoven in evangelische richting. Binnen de Protestantse Kerk in Nederland is, niet zonder resulaat, een Evangelisch Werkverband actief. In menige gemeente zingt men liever uit de bundeI Opwekking dan uit het Liedboek voorde Kerken, prefereert men gitaar en drums boven orgel, wijdt men zich eerder aan praise en worship dan aan het lezen en bediscussiëren van modeme theologie.
Menigeen binnen de PKN kijkt afgunstig naar het succes van de evangelische beweging. Sommigen –ook binnen de kerkleiding – zien et een navolgenswaardig voorbeeld in voor de hele kerk. Een geheel ander geluid laat de beweging Op Goed Gerucht (OGG) horen. Deze beweging van 'jonge' en 'frisse'
predikanten in de PKN publiceerde vorige week een Protestants pamflet, bedoeld als 'positiebepaling ten aanzien van ontwikkelingen binnen de Protestantse Kerk'. In het pamflet zelf wordt het niet met zoveel woorden gezegd, maar in de toelichting aan de pers zijn OGG-voorlieden heel helder: "Het is niet zo dat we evangelische christenen niet een plaats gunnen in de kerk" maar op dit moment is er sprake vaneen eenzijdige tendens." OGG is er op zijn zachtst gezegd niet gerust op dat het met de PKN degoede kant opgaat. In het pamflet (www.opgoedgerucht.nl) wordt de kritIek in vier punten samengevat.
- De kerk plaatst zich te veel tegenover de (post)modeme cultuur in plaats van zichzelf te begriijpen als onderdeel van die cultuur en daarmee in gesprek te zijn. "OGGkeert zich derhalve " tegen het creëren van schijntegenstelling, als zou de kerk beschikken over het Woord en zou haar taak zijn dit Woord (open orthodox of anderszins) op te leggen aan de hedendaagse cultuur - waarbij deze cultuur steevast in negatieve termen weggezet wordt."
- De kerk zou zichzelf meer moeten relativeren, ze is zeker geen doel op zich en moet zich niet nostalgisch overgeven aan de gedachte van groei.
- Theologisch dreigt een "opoffering van het verstand", die leidt tot "premoderne" visies, tot “biblicisme en fundtalisme". Daartegenover plaatst OGG de noodzaak van een "kritische" en "moderne theologie". "Het gesprek met natuur-, mens- en religiewetennschappen is voor een eigentijdse geloofs bezinning onmisbaar."
- Er is binnen de PKN als organisatie "wisseling van de wacht" nodig, "met een nieuwe generatie van mensen allerlei kleur, sekse en geaardheid".
Het pleidooi van OGG zal menig 'verlichte' protestant - en trouwens ook katholiek - uit het hart gegrepen zijn. Het is voor hen 'godsonmogelijk' terug te gaan achter de inzichten van de moderne wetenschap. Een gesprek tussen de twee richtingen is dus zeker niet eenvoudig, maar is het daarmee ook onmogelijk?
Moderne christenen hebben -terecht -grote huiver bij de directe en onbemiddelde wijze waarop de evangelischen spreken over de betekenis van de Bijbel en hun relatie met God of Jezus.
Er zou voor het binnenkerkelijke gesprek veel gewonnen zijn als evangelische christenen deze huiver van de modernen niet zouden verstaan als een gebrek aan geloof, maar als voortkomend uit eerbied voor Gods naam. Omgekeerd zouden de modernen zich rekenschap moeten geven van de vraag hoe het toch komt dat zij, gevraagd naar wat hen religieus ten diepste beweegt, zo vaak met de mond vol tanden staan.
De OGG-predikanten hebben gelijk met hun stelling dat kerk en theologie zich niet tegenover de moderne cultuur moeten plaatsen, maar daarmee juist het gesprek moeten zoeken. Daar ligt dan meteen een mogelijk aanknopingspunt voor een gesprek met evangelische geloofsgenoten. Hun nadruk op persoonlijke ervaring en een directe relatie met het Goddelijke past perfect binnen de hedendaagse cultuur die vooral een belevings-, emotie- en beeldcultuur is. Die cultuur hebben modernen en evangelischen gemeenschappelijk.
